O autorze

Gdy Jego Boska Miłość A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda po raz pierwszy odwiedził swoich oddanych w Anglii w 1969r. i został poproszony przez jednego z reporterów o wyjaśnienie, czego przyjechał nauczać, odpowiedział spokojnie: “Próbuję nauczyć tego, o czym zapomnieliście”. I rzeczywiście, oto jest właśnie wyłączna rola mistrza duchowego. Przekaz świadomości Kṛṣṇy (Boga) sięga poza ograniczoną sferę czyjejś narodowości, rasy, płci, religijnej przynależności, czy innych heretycznych określeń. My wszyscy, jako dusze, jesteśmy wieczni i naszym wiecznym zadaniem jest służyć Najwyższej wiecznej Osobie. Obowiązkiem guru jest na nowo rozbudzić tę świadomość, bez obciążania umysłu sztucznynie wytworzonymi nakładkami. Poprzez jego instrukcje każdy ma szansę odkryć swój oryginalny stan istnienia, uwolnić swoje ja od zwodniczych teorii i zaangażować się w pełną miłości i oddania relację z Bogiem. Jego Boska Miłość lub bardziej popularnie, Śrīla Prabhupāda, najwspanialej wypełnia swoje zadanie właśnie dokładnie w tym momencie, instruując miliony oddanych Kṛṣṇy na całym świecie w zakresie nauki o bhakti-yodze poprzez jego wielce szanowane transcendentalne książki, będące medium dla zapisanej w nich transcendentalnej wibracji. W ten oto sposób wypełnia on przekaz poematu, stworzonego przez wielkiego świętego Vaiṣṇavę, który raz napisał: “Z pewnością chorym jest ten, kto twierdzi, że Vaiṣṇavi umierają, podczas gdy oni żyją w dźwięku! Vaiṣṇavi umierają, aby żyć, a żyjąc starają się głosić wkoło święte imię”.

Jego książki

Nauki Śrīla Prabhupādy są cenione nie tylko w ograniczonych kręgach wyznawców i podążających za Kṛṣṇą. Wielu nauczycieli, profesorów, lingwistów i naukowców z przeróżnych dziedzin podziwia go za jego eksperckie rozumienie wiedzy wedyjskiej i uznaje go za prawdziwego ambasadora oryginalnej kultury Indii. Dlatego też nie jest niespodzianką, że tłumaczenia nauk Śrīla Prabhupādy możemy znaleźć praktycznie na każdym większym uniwersytecie na całej Ziemi. Tak naprawdę nauczyciele wielu tych instytucji używają ich jako standardowych podręczników. Oto jedynie niewielki przykład tego, co uznani nauczyciele pisali o najbardziej popularnej wśród książek Śrīla Prabhupādy, Bhagavad-gītā Taka, Jaką Jest:

“Niezależnie od tego, czy czytelnik jest adeptem indyjskiej duchowości, czy też nie, czytanie Bhagavat-gīty Takiej, Jaką Jest będzie niezwykle korzystne. Dla wielu będzie to pierwszy kontakt z prawdziwymi Indiami, antycznymi Indiami, wiecznymi Indiami”.

François Chenique,

Profesor Nauk Religijnych z Instytutu Studiów Politycznych w Paryżu

“Mogę powiedzieć, że w Bhagavat-gīcie Takiej, Jaką Jest znalzłem wyjaśnienia i odpowiedzi na pytania, jakie od zawsze stawiałem interpretacjom tego świętego utworu, którego duchową dyscyplinę wielce podziwiam. Gdyby ascetyzm i doskonałość wyznawców, formułujących przekaz Bhagavat-gīty Takiej, Jaką Jest były bardziej rozpowszechnione i szanowane, świat, w którym żyjemy zmieniłby się w lepsze miejsce, pełne braterstwa.”

Dr Paul Lesourd, Author Professeur Honoraire z Uniwersytetu Katolickiego w Paryżu

“Ten utwór to skarb. Nikt, niezależnie od wiary lub filozoficznych przekonań, kto czyta te książki z otwartym umysłem, nie może pozostać niewzruszonym, ani obojętnym.”

Dr Garry Gelade, Profesor Psychologii z Uniwersytetu Oxford

Znamienne jest to, że przeogromne, bezpośrednie poświęcenie Śrīla Prabhupādy potwierdza moc i potęgę utworów wedyjskich. Wedy, najstarsze utwory na świecie, nazywane są również śruti, ponieważ mogą być zrozumiane poprzez słuchanie. Istnieje powiedzenie, że głupiec pozostaje niezauważony, dopóki się nie odezwie. Prawdziwy mistrz nigdy nie odbiega od zapisów, ani nie sprzeciwia się im i w ten sposób potęga duchowego przekazu przenika przez niego zupełnie tak, jak elektryczność przenika przez podłączony do prądu przewód. Dlatego też to właśnie wiedza głoszona przez mistrza duchowego, a nie jego fizyczna obecność, jest najważniejsza. Aby rozpoznać i upewnić się co do kwalifikacji mistrza duchowego, powinniśmy uważnie analizować to, co mówi. Wyznawcy na całym świecie codziennie spotykają się z bezpośrednimi wskazówkami Śrīla Prabhupādy poprzez jego dzieła literackie, a efekt tej duchowej potęgi maniefestuje się w tym, jak łatwo jest im powstrzymać się od jedzenia mięsa, nieuregulowanego życia seksualnego, hazardu, czy intoksykacji, nawet teraz, nie widując Śrīla Prabhupādy osobiście. Pomimo, iż jest to standardowa praktyka dla każdego wyznawcy Kṛṣṇy, powstrzymanie się od tych aktywności nie jest łatwą pracą, szczególnie w nowoczesnym społeczeństwie, gdzie każdy jest właśnie tak wychowywany, aby angażować się w te grzeszne czynności. Jednak każdy, kto połączy się ze Śrīla Prabhupādą poprzez jego instrukcje – może bardzo łatwo wznieść się do tego standardu. Jak to jest możliwe? Śrīla Prabhupāda wspomina w jednym ze swych wyjaśnień: “Potęga transcendentalnego dźwięku nigdy nie wygasa, ponieważ źródło dźwięku jest zawsze obecne”.

Przepowiednie

Pomimo, iż wiedza Wed nie ma początku, zostały one spisane przez Śrīla Vyāsadevę 5000 lat temu. Zawierają one kompletną wiedzę począwszy od duchowości, religii, sztuki, polityki, ekonomii, astronomii, astrologii, aż do sztuki wojskowej, czy medycyny. Samą esencją, czy śmietanką Wed są przepiękne Śrmīad Bhāgavatam, czy Bhāgavata Purạ̄na . Jest to ostatnie poświęcenie Śrīla Vyāsadevy dla świata. W Pierwszym tomie tego wspaniałego dzieła literackiego odnajdujemy następującą przepowiednię:

“Ta oto Bhāgavata Purạ̄na jest lśniąca jak słońce i wzeszła zaraz po odejściu Pana Kṛṣṇy do Jego domostwa, w towarzystwie religii, wiedzy, itd. Osoby, które utraciły swój wzrok na rzecz gęstej ciemności ignorancji w wieku Kali powinny czerpać światłość z tej Purạ̄ny“.

(Bhāg. 1.3.43)

Według Wed historia jest podzielona na cztery wieki, z których obecna Kali-yuga, wiek kłótni i hipokryzji, jest ostatnią. Powyższy wers mówi nam, że wiedza zawarta w Bhāgavatam przyniesie rozwiązania dla ogólnoświatowego kryzysu i to właśnie dzięki Śrīla Prabhupādzie Śrīmad Bhāgavatam jest teraz dostępna na masową skalę. Nie ma co się dziwić, że drukowane w Delhi tłumaczenie tego utworu, wraz z pudełkiem płatków śniadaniowych i paroma monetami było jedyną własnością, jaką zabrał on ze sobą w podróż do zachodnich krajów ze swych macierzystych Indii.

Co więcej, w XVI wieku, Śrī Caitanya Māhaprabhu, ostatnie i ukryte objawienie Pana Kṛṣṇy na tym świecie zapowiedział, że imię Kṛṣṇy będzie słyszane w każdym miasteczku i każdej wiosce na całym świecie. Podobnie wspaniały ācārya, Śrīla Bhaktivinode Thakura, w XIX wieku napisał w swym dzienniku Vaiṣṇava Toṣaṇī , że niedługo ruch Hare Kṛṣṇa będzie propagowany na całym świecie oraz, że ludzie z Anglii, Francji, Rosji, Niemiec i Ameryki zjednoczą się, by wyśpiewywać imiona Kṛṣṇy na ulicach swych miast. Śrīla Prabhupāda wypełnił obie te przepowiednie, wysyłając grupy swych wyznawców, aby śpiewali mantrę Hare Kṛṣṇa we wszystkich zakątkach planety – zadanie, którego nie da się z niczym porównać w historii tradycji wedyjskiej, ponieważ wprowadza mantrę Hare Kṛṣṇa w życie codzienne. Te i wiele innych odniesień mogą dać nam pewne wyobrażenie o ogromnym znaczeniu pojawienia się Śrīla Prabhupāda na tym świecie.

Hierarchiczna Linia Mistrzów Duchowych

Jego Boska Miłość urodził się jako Abhay Caran De 1 września 1896 r. w Kalkucie. W 1920r. zakończył edukację jako magister filozofii, anglistyki oraz ekonomii na Uniwersytecie w Kalkucie.

Niedługo później podjął pracę menedżera w dużej firmie chemicznej. Potem, w 1922r. poznał Jego Boską Miłość Śrī Śrīmad Bhaktisiddhāntę Sarasvatīego Gosvāmīego Mahārāję, założyciela 64 Gauḍīya Vaiṣṇava Maṭh w Indiach, Berlinie i Londynie. Bhaktisiddhānta Sarasvatī należy do starożytnej hierarchicznej sukcesji (paramparā) mistrzów duchowych, poprzez których nauka bhakti-yogi jest przekazywana dalej, odkąd Pan Kṛṣṇa przedstawił ją swemu przyjacielowi Arjunie jako Bhagavad-gītę 5 000 lat temu. Sukcesja jest wciąż aktualna i w skrócie można powiedzieć, że Jego Boska Miłość należy do Brahma-Madhva, Gauḍīya-Vaiṣṇava sampradāya:

1) Kṛṣṇa, 2) Brahmā, 3) Nārada; 4) Vyāsa, 5) Madhva, 6) Padmanābha, 7) Nṛhari, 8) Mādhava, 9) Akṣobhya, 10) Jayatīrtha, 11) Jñānasindhu, 12) Dayānidhi, 13) Vidyānidhi, 14) Rājendra, 15) Jayadharma, 16) Puruṣottama, 17) Brahmaṇyatīrtha, 18) Vyāsatīrtha, 19) Lakṣmīpati, 20) Mādhavendra Purī, 21) Īśvara Purī, (Nityānanda, Advaita), 22) Lord Caitanya, 23) Rūpa (Svarūpa, Sanātana), 24) Raghunātha, Jīva, 25) Kṛṣṇadāsa, 26) Narottama, 27) Viśvanātha, 28) (Baladeva) Jagannātha, 29) Bhaktivinode, 30) Gaurakiśora, 31) Bhaktisiddhānta Sarasvatī, 32) Jego Boska Miłość A.C. Bhaktivedānta Swami Prabhupāda.

Ta sukcesja chroni przekaz przed zafałszowaniem przez oszustów i składa się z dusz w pełni samoświadomych, wyzwolonych, będących czystymi oddanymi Kṛṣṇy. Działają one niewidocznie poprzez nośniki, dzięki którym nauki są rozpowszechniane wśród ludzi na całym świecie takie, jakie są, bez żadnych zmian. Każde odstępstwo od linii takiej, jaka została przytoczona powyżej będzie zniekształcać rozumienie ucznia. Jeśli ktoś nie jest na najwyższym poziomie świadomości duchowej i nie podąża wiernie za instrukcjami swego poprzednika, nie może zostać mistrzem duchowym.

W Allahabad w 1933r. Abhay Caran De przeszedł formalną inicjację, a w 1936r., dosłownie kilka dni przed odejściem Bhaktisiddhānty Sarasvatīego z tego śmiertelnego świata, został on wybrany i otrzymał instrukcje, aby szerzyć świadomość Kṛṣṇy w języku angielskim na Zachodzie.

Bhaktisiddhānta Sarasvatī również poinstruował swoich uczniów w swojej instytucji Gauḍīya Matha, aby uformowali komisję zarządzającą i kontynuowali nauczanie pod jego nieobecność. Niestety, nie wypełniono tego nakazu i instytucja podzieliła się na frakcje. Śrīla Prabhupāda pisze o tych wydarzeniach w swoim komentarzu do Caitanya-caritāmṛta:

“Na początku, podczas obecności Oṁ Viṣṇupāda Paramahaṁsa Parivrājakācārya Aṣṭottara-śata Śrī Śrīmad Bhaktisiddhānta Sarasvatī Ṭhākura Prabhupāda wszyscy uczniowie pracowali w zgodzie; jednak zaraz po jego odejściu, przestali się zgadzać. Jedna frakcja podążała wiernie za instrukcjami Bhaktisiddhānty Sarasvatīego Ṭhākura, ale druga grupa stworzyła swój własny przepis na zaspokajanie swoich zmysłów. Bhaktisiddhānta Sarasvatī Ṭhākura, w czasie odejścia, poprosił wszystkich swoich uczniów, aby utworzyli ciało zarządzajace i prowadzili dalej czynności misyjne we wzajemnej współpracy. Nie poinstruował konkretnego człowieka, aby stał się kolejnym ācāryą. Jednak zaraz po jego odejściu jego główny sekretarz uknuł plan, bez autoryzacji, aby objąć stanowisko acaryi i uczniowie podzielili się na dwie grupy ze wzgledu na to, kto miał być ich zdaniem kolejnym ācāryą. W konsekwencji obie grupy były asāra, lub bezużyteczne, ponieważ nie miały żadnego autorytetu, po tym jak nie usłuchały nakazu mistrza duchowego.”

(C.C. Ādi 12.8)

Podróż do Ameryki

Pozostając z daleka od polityki Maṭhy, w 1944r. Śrīla Prabhupāda zaczął prowadzić czasopismo “Back to Godhead” (“Z powrotem do Boga”) po angielsku, a pod koniec lat ’50 opublikował Easy Journey to Other Planets (Łatwa podróż na inne planety) – małą broszurkę, która podważała autentyczność ekspedycji lądującej na księżycu na podstawie astronomicznej wiedzy zawartej w tekstach wedyjskich. Przyjął on również porządek życia oparty na wyrzeczeniu (sannyāsa) i zaczął pracować nad swoim dziełem życia – tłumaczeniem 60-tomowej Śrīmad-Bhāgavatam. Przebywał w świątyni Rādha Dāmodara we Vṛndāvanie, w miejscu narodzin Kṛṣṇy, gdzie odnalazł duchową inspirację, będąc otoczonym przez miejsca pielgrzymek, upamiętniające sześciu Gosvamich, bezpośrednich uczniów Śrī Caitanya Mahāprabhu.

Później, w wieku 70 lat, w 1965r. Jego Boska Miłość przybył do USA. Miał jedynie wielkie aspiracje, by wypełnić nakaz Guru Mahārājy Bhaktisiddhānty Sarasvatīego , aby rozpowszechniać przekaz Kṛṣṇy, taki, jaki jest, na Zachodzie. Po przybyciu napisał poniższą modlitwę:

“Jak mam sprawić, aby zrozumieli przekaz świadomości Kṛṣṇy? Nie mam szczęścia, ani kwalifikacji i jestem upadły. Dlatego też poszukuję Twojego błogosławieństwa, abym mógł przekonać ich, ponieważ jestem bez żadnej mocy, aby to zrobić samemu.”

“W taki, czy inny sposób, O Panie, przyprowadziłeś mnie tutaj, abym mówił o Tobie. Teraz, mój Panie, od Ciebie zależy, czy odniosę sukces, czy poniosę porażkę, jak tylko sobie życzysz.”

“O mistrzu duchowy wszystkich światów! Mogę po prostu powtarzać Twój przekaz, więc, jeśli chcesz, możesz dać mi moc przemawiania, odpowiednią do ich rozumienia”.

“Wyłącznie dzięki Twojej bezprzyczynowej łasce moje słowa staną się czyste. Jestem pewien, że wtedy, gdy ten transcendentalny przekaz zagłębi się w ich serca, poczują się uradowani i w ten sposób zostaną wyzwoleni z nieszczęśliwych warunków życia.”

“O Panie, jestem zupełnie jak marionetka w Twoich rękach. Więc skoro Ty przywiodłeś mnie tutaj, bym tańczył, spraw, abym tańczył, spraw, bym tańczył, O Panie, spraw, bym tańczył tak, jak Ci się podoba.”

“Nie mam oddania, nie mam też żadnej wiedzy, ale mam silną wiarę w święte imię Kṛṣṇy. Zostałem przeznaczony, aby zostać Bhaktivedāntą i teraz, jeśli Ty tak chcesz, możesz wypełnić prawdziwe przeznaczenie Bhaktivedānty.”

(Mārkine Bhāgavata-dharma, Boston Harbor, September 18, 1965)

Prezentując perfekcyjny przykład tego, jak szczery powinien być wyznawca, aby wypełnić rozkazy mistrza duchowwego, oddawał się rozrywce zmagań przez cały rok bez żadnego sukcesu w Nowym Jorku, największym mieście na świecie. Jednak poprzez intonowanie mahā-mantra: Hare Kṛṣṇa, Hare Kṛṣṇa, Kṛṣṇa Kṛṣṇa, Hare Hare / Hare Rāma, Hare Rāma, Rāma Rāma, Hare Hare pod drzewem w parku Tompkins Square, wkrótce przyciągnął uwagę młodego pokolenia, które współbrzmiało z przekazem Kṛṣṇy oraz które przyłączyło się do niego, aby stworzyć Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kṛṣṇy (ISKCON). Rozpoczęła się ogólnoświatowa rewolucja Hare Kṛṣṇa. Pierwsze świątynie były zakładane w Ameryce, później w Europie, a następnie na wszystkich pozostałych kontynentach. Tysiace młodych ludzi przeróżnej wiary, rasy, płci i narodowości podjęło życie w oddaniu i pratycznie w jedną noc stało się świętymi. W ten sposób odznaczył się jedyny moment w historii, gdy oddany Kṛṣṇy z sukcesem trenował nie-Indusów w ścisłej dyscyplinie Vaiṣṇavizmu.

W 1970 r. George Harrison, członek popularnego zespołu the Beatles oraz osobisty przyjaciel i wielbiciel Śrīla Prabhupādy, oddał cześć temu ruchowi w piosence “My Sweet Lord” (Mój Słodki Panie), gdzie użył mantry Hare Kṛṣṇa. On również sfinansował wydanie książki Śrīla Prabhupādy ” Kṛṣṇa – The Supreme Personality of Godhead” (” Kṛṣṇa – Najwyższa Osobowość Boga”) i napisał do niej wstęp, w którym otwarcie zachęcał swoich fanów, aby rozpoczęli proces intonowania mantry. Ruch Hare Kṛṣṇa stał się powszechnie znany, a w 1976 r. był już uznawany przez rząd amerykański jako pełnoprawna religia. Według Śrī Caitanya-caritāmṛta nie jest to osiągniecie zwykłego człowieka. Nie będąc bezpośredno uprawomocnionym przez Kṛṣṇę nikt nie mógłby rozpowszechniać ruchu saṅkīrtana.

Cudowne Osiągnięcia

Zupełnie tak, jak lotos, który rosnąc w bagnistej wodzie pozostaje nietknięty, podobnie czysty oddany Pana może użyć wszelkich współczesnych udogodnień, takich jak korporacje, banki, dyktafony, samoloty, komputery, telewizja, itd. aby rozprzestrzeniać przekaz świadomości Kṛṣṇy, a jednocześnie pozostać zupełnie wolnym od ich materialistycznego wpływu. Przykładne zachowanie Śrīla Prabhupādy w radzeniu sobie ze światem materialnym służy za wzór dla wielu spirytualistów aż do dnia dzisiejszego.

Śrīla Prabhupāda w krótkim czasie dwunastu lat wypełnił swoją misję poprzez napisanie około siedemdziesięciu książek na temat nauki świadomości Kṛṣṇy. Encyclopaedia Britannica podaje, że jego wielotomowe tłumaczenia z oryginalnego Sanskrytu oraz jego przejrzyste komentarze “zdumiały środowisko literackie i akademickie na całym świecie” (Do roku 1976 opublikowano ponad 55 000 000 dzieł literackich w dwudziestu pięciu językach oraz rozprowadzono je w prawie wszystkich krajach, sprawiając, że Bhaktivedanta Book Trust stało się największym na świecie wydawcą indyjskich tekstów religijnych i filozoficznych. Tylko jedno wydanie Bhagavad-gīty Takiej Jaką Jest wymagało siedemdziesięciu sześciu wagonów, aby przetransportować papier, na którym miała być wydrukowana). Udało mu się również przeprowadzić inicjację 5 000 wyznawców, założyć 108 świątyń Kṛṣṇy na sześciu kontynentach, zainstalować bóstwo Kṛṣṇy w każdym centrum i wyćwiczyć swoich wyznawców w procesie czczenia Bóstw, zainicjować Festiwal Pana Jagannātha Ratha-yātrā w wielkich miastach na całej kuli ziemskiej, a w efekcie, sprowadzić świątynie do ludzi. Pouczył również swoich wyznawców w 1967 r., aby założyli firmę z kadzidłami, dla zapewnienia wsparcia finansowego na utrzymanie świątyń. Przez cztery lata firma Kadzidełka Duchowego Nieba (Spiritual Sky Incense) przyniosła roczny dochód miliona dolarów (równowartość 6 038 000 dolarów w 2017 r.). Zainicjował “Niedzielne Uczty Miłości” (“Sunday Love Feast”) oraz inne programy dystrybucji prasādam (święconego jedzenia), które zapewniły społeczeństwu miliony darmowych posiłków. Stworzył pierwszą na świecie sieć wegetarańskich restauracji. Zbudował wielkie świątynie w Bombaju i Vṛndāvanie oraz założył miasteczko duchowe w Māyāpur. Każde z tych miejsc stało się celem międzynarodowych pielgrzymek. Założył szkoły podstawowe, aby zapewnić edukację w zakresie podstaw służby oddania oraz założył The Bhaktivedanta Institute, aby wypromować świadomość Kṛṣṇy wśród środowisk naukowych, angażując poważnych pracowników akademickich w rozważnia nad nauką samorealizacji. Ponadto, zakładał również farmy i społeczności, aby uczyć “prostego życia i zaawansowanego myślenia”, kładąc nacisk na ochronę krów oraz zależność od Boga i natury.

Żyje Wiecznie Poprzez Swoje Instrukcje

 

Śrīla Prabhupāda nie wybrał swojego następcy, ale poprosił wszystkich swoich wiernych, aby wciąż pozostawali przy nim poprzez jego książki i pracę w taki sam sposób, jak wcześniej, współpracując nawet po jego fizycznym odejściu. Niestety po zniknięciu Śrīla Prabhupādy w 1977r. jego główni wierni nie wzięli sobie do serca jego instrukcji i sztucznie, pomimo jasnego rozkazu Śrīla Prabhupādy, aby tak nie czynili, rozpoczęli procesy inicjacji mistrzów duchowych, pragnąc czerpać przyjemność z chwały i szacunku, jaki daje taka pozycja, jednak nie posiadając wymaganych kwalifikacji, jakich taka pozycja wymaga. W ziwązku z tym agresywnym czynem, instytucja ISKCON nadal ogromnie cierpi z powodu wewnętrznej dyskusji nad jej przywództwem i następuje wyraźny upadek w jej aktywności nauczania.

Śrīla Prabhupāda jednak wciąż żyje w swoich książkach. Jego instrukcje na temat ponownego uduchowienia ludzkiej społeczności wciąż czekają na wypełnienie. Ludzie z całego świata powinni zatem skorzystać z tej cudownej okazji.

“Są dwie drogi do połączenia się – poprzez vāṇī i poprzez vapu. Vāṇī oznacza słowa, a vapu oznacza fizyczną obecność. Fizyczna obecność czasami jest mile widziana, a czasami nie, ale vāṇī trwa wiecznie. Dlatego też musimy korzystać z vāṇī, a nie z fizycznej obecności.”

(Caitanya-caritāmṛta, Podsumowanie)

  • Wydawcy